Οι εικόνες ως επιφάνειες «φέρουν το αποτύπωμα των πολιτικών, υλικών, κοινωνικών, τεχνολογικών και συναισθηματικών δυνάμεων που τις διαμορφώνουν», όπως έχει διατυπώσει η Hito Steyerl. Βρίσκονται πάντα σε εκκρεμότητα και αναμένουν τις νοηματοδοτήσεις μας, είτε ως δημιουργοί είτε ως θεατές.

Η σύλληψη της ιδέας, η έρευνα και τα μεθοδολογικά βήματα για τη μορφοποίηση του έργου, σε συνδυασμό με τους διαφορετικούς τρόπους αφήγησης, την ενσωμάτωση νοηματικών συνδέσεων, καθώς και τη σχέση εικόνας–λόγου, συγκροτούν ένα δυναμικό και διαθεματικό πεδίο αναζητήσεων και πρακτικής εφαρμογής.

Μέσα από την παρουσίαση και ανάλυση παραδειγμάτων επιδραστικών δημιουργών και σημαντικών θεωρητικών κειμένων, οι συμμετέχοντες θα εξοικειωθούν με εννοιολογικές κατηγορίες όπως η επανάληψη (repetition), η ετερογένεια (heterogeneity), η συσσώρευση (accumulation) και η αναπλαισίωση (recontextualization). Το παραπάνω προτεινόμενο πλαίσιο εργασίας δημιουργήθηκε μέσα από την κριτική ανάλυση και διάλογο μεταξύ δύο καλλιτεχνών και είναι δύο από τα βασικά εργαλεία που το εργαστήριο θέλει να μεταφέρει.

Εφαρμόζονται στην πράξη δημιουργικές τεχνικές για την επιλογή εικόνων (editing), την αλληλουχία του περιεχομένου (sequencing) και τα πολλαπλά αφηγηματικά επακόλουθα που μπορούν να δημιουργηθούν με αφετηρία το παραγόμενο υλικό του εργαστηρίου.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις σύγχρονες μορφές παρουσίασης — εκθέσεις, εικαστικές εγκαταστάσεις, φωτογραφικά βιβλία — και στον τρόπο που η σημασία, η πρόσληψη και η εμβέλεια ενός έργου μεταβάλλεται ανάλογα με το πού και το πώς παρουσιάζεται. Η πρακτική των εκθέσεων, οι επιμελητικές προσεγγίσεις και ο σχεδιασμός παρουσιάσεων-εγκαταστάσεων για φυσικούς χώρους αξιοποιούνται ως δημιουργικά εργαλεία, ενώ τα φωτογραφικά βιβλία μελετώνται ως αυτοτελή αφηγηματικά περιβάλλοντα μέσα από την ανάλυση σημαντικών εκδοτικών εγχειρημάτων.

Το εργαστήριο εξετάζει επίσης τη σχέση της Φωτογραφίας με άλλα πεδία της Σύγχρονης Τέχνης, όπως η Ζωγραφική, η Γλυπτική και η Κινούμενη Εικόνα.